كاركرد آيروني در دو داستان مثنوي مولوي

آيروني نوعي شيوه سخن گفتن است كه در اصطلاحات ادبي مي‌توان معادل طنز، كنايه، طعنه و ... دانست. در واقع، وانمود كردن به چيزي غير از واقعيت كه باعث بازي دادن و يا سردرگمي مخاطب مي‌شود، آيروني است. اين مفهوم، در يونان شروع مي‌شود و بعد در اروپا به مفهوم تقويت‌شده خود مي‌رسد. يكي از آثار آيرونيك، مثنوي مولوي است كه براي فهميدن بايد بخش‌هاي آيرونيكال آن شناخته شود. در مقاله حاضر، به تقسيم‌بندي انواع و عناصر آيروني براي شناسايي آن پرداخته شده است و در انتها، كاركرد آيروني در دو داستان مثنوي مولوي به نام‌ «طوطي و بازرگان» و «بقال و طوطي» بررسي شده است. اين مقاله، در انتها به اين نتيجه مي‌رسد كه مثنوي داراي لايه‌هاي تودرتو و عميقي است كه توسط آيروني مي‌توان اين لايه‌ها را طي كرد و به مفاهيم دقيق‌تري پي برد.