سنجش ميزان پايداري اجتماعي در محلات 22گانه شهر بابلسر از منظر ساكنان

پايداري اجتماعي يكي از ابعاد پايداري محلات شهري است كه براي دستيابي به پايداري امري كليدي مي‏باشد. لذا توجه به آن، در نظر گرفتن توزيع بهينه امكانات به نفع همه قشرهاي اجتماعي جامعه بوده و عدالت را در زمينه اجتماعي و فضايي فراهم مي‏آورد. در اين راستا، پژوهش حاضر با هدف سنجش ميزان پايداري اجتماعي محلات 22گانه شهر بابلسر از منظر ساكنان انجام گرفته است. روش تحقيق توصيفي تحليلي مي‏‏باشد كه پرسشنامه‏اي در قالب 5 بعد و 34 زيرشاخص تنظيم گرديد و تعداد 375 پرسشنامه براساس مدل كوكران به‏صورت تصادفي در ميان جامعه آماري مورد مطالعه توزيع شد. براي تجزيه و تحليل شاخص‏هاي پايداري اجتماعي در محلات هدف از آزمون ميانگين تي يكطرفه بر مبناي عدد 3 و در نهايت براي نشان دادن وضعيت محلات از نظر پايداري اجتماعي از كريتيك و روش ويكور بهره گرفته شد. يافته‏هاي آزمون تي يكطرفه بيانگر آن است كه ميزان پايداري در شاخص‏هاي ايمني و امنيت (3.52)، سرمايه اجتماعي (3.16)، حس تعلق به مكان و كيفيت زندگي (3.26) نامطلوب و تنها شاخص مشاركت اجتماعي (2.87) نسبتا مطلوب مي‏باشد. همچنين نتايج حاصل از امتياز و رتبه‏بندي محلات نشان مي‏دهد كه 59.1درصد محلات در وضعيت پايداري اجتماعي ضعيف و كاملا ناپايدار قرار دارند. در مجموع، وضعيت پايداري محلات مورد مطالعه نامطلوب ارزيابي مي‏شود.