الگوي مسأله‌شناسي براي خط‌ مشي‌ گذاري فرهنگي ـ اجتماعي در سازمان‌هاي فرهنگي شهري (مطالعه تطبيقي سازمان‌هاي فرهنگي شهرداري‌هاي تهران، اصفهان و مشهد)

يكي از چالش‌هاي پيش‌رو در عرصه‌ خط مشي‌گذاري فرهنگي ايران معاصر اين است كه يك موضوع و يا رخداد فرهنگي بيش از آنكه از دريچه‌ يك الگوي دقيق رد شود و به مسأله‌ي فرهنگي تبديل شود، از دالان عقايد، باورها، برداشت‌ها و علايق شخصي فرد خط ‌مشي گذار مي‌گذرد و شكل مسأله فرهنگي به خود مي‌گيرد. براي اينكه بتوانيم در فضاي فرهنگي كشور، مسأله‌شناسي كنيم، ضروريست كه دريابيم در گفتمان رسمي كشور چه مفاهيم و چه زباني وجود دارد كه سياست‌هاي فرهنگي جامعه را مي‌سازد. همچنين، فهم و شناخت روندها و روش هاي مختلف مسأله‌شناسي براي رسيدن به خط مشي ها و برنامه‌هاي منسجم و واحد امري ضروريست. در اين تحقيق با رويكرد كيفي و با استفاده از استراتژي مطالعه‌ موردي چندگانه، سه سازمان فرهنگي شهري بزرگ كشور مورد مطالعه قرار گرفته است تا الگوي‌هاي مسأله‌شناسي آنها استخراج و مورد مقايسه قرار گيرد. بر مبناي يافته‌هاي اين تحقيق، خط ‌مشي شناسايي شده براي مسأله‌شناسي فرهنگي سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران، اصفهان و مشهد به ترتيب: خط مشي «بالادست محوري و تلفيقي» با اولويت‌هاي «فرهنگ ديني تدافعي» و حاكميت الگوي روال نامه‌اي و «همه موضوعي»، خط مشي «نخبه محوري و تلفيقي» با اولويت‌هاي «فرهنگ شهروندي» و حاكميت الگوي مفهومي مديريتي «چندموضوعي» و خط مشي «مردم محوري و تلفيقي» با اولويت‌هاي «فرهنگ مردمي انقلابي» و حاكميت الگوي پيوست اجتماعي «چندموضوعي» است.