پيش بيني افسردگي در پرستاران براساس خود شفقت ورزي و تاب آوري

مقدمه: افسردگي از مشكلات مهم سلامت روان در پرستاران است ولي عليرغم مشخص شدن نقش محافظتي برخي توانايي‌هاي انسان در مقابل مشكلات رواني، اطلاعات در زمينه نقش پيشگويي‌كننده دو ويژگي خودشفقت‌ورزي و تاب‌آوري با افسردگي در پرستاران محدود است. هدف اين مطالعه، » تعيين ارتباط خودشفقت‌ورزي و تاب‌آوري با افسردگي در پرستاران » بود. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي همبستگي است. 170پرستار شاغل در بيمارستان ا.. يزد به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها شامل پرسشنامه مشخصات دموگرافيك، افسردگي بك، خودشفقت‌ورزي و تاب‌آوري كانر و ديويدسون به روش خودگزارش‌دهي تكميل شد. داده‌ها تحت نرم افزار SPSS و محاسبه ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: اكثريت نمونه‌ها زن با مدرك كارشناسي بودند. ميانگين ± انحراف معيار نمره افسردگي، خودشفقت‌ورزي و تاب‌آوري به ترتيب 8.28 ± 17.72، 1.46 ± 31.65 و 1.06 ± 33.65 بود. بين افسردگي و خودشفقت‌ورزي و نيز افسردگي و تاب‌آوري رابطه معنادار آماري وجود داشت. بعلاوه نتايج رگرسيون چندگانه نشان داد كه خودشفقت‌ورزي و تاب‌آوري مي‌توانند افسردگي را پيش‌بيني كنند(R=0.627). نتيجه‌گيري: نتايج بيانگر اهميت و نقش حفاظت‌كننده خودشفقت‌ورزي و تاب‌آوري در برابر افسردگي در پرستاران بود. لذا طراحي سيستم‌هاي مشاوره‌اي و برنامه‌هاي آموزش خودشفقت ورزي و تاب‌آوري براي كاهش مشكلات ناشي از موقعيت‌هاي پراسترس حرفه پيشنهاد مي‌گردد.