طراحي مدل خط مشي‌گذاري توسعه صادرات غير نفتي در مناطق آزاد ايران

اين پژوهش با هدف طراحي مدل خط مشي‌‌گذاري توسعه صادرات غير‌‌نفتي در مناطق آزاد و ريل‌‌گذاري به سوي تحقق اهداف صادراتي با رويكرد كيفي مبتني بر نظريه داده‌‌بنياد و طي سه مرحله كدگذاري باز، محوري، و انتخابي انجام شده است. داده هاي تحقيق كه از روش مصاحبه نيمه ساختاريافته جمع آوري شده است، داراي 402 كد اوليه، 63 مقوله فرعي و 18 مقوله اصلي مي‌باشد. بر اساس نتايج نهائي، عوامل علّي (عوامل بازدارنده توليد، موانع خط مشي‌گذاري، موانع اجرائي قوانين و خط مشي‌ها و موانع صادرات در سطح بنگاه) بر توسعه صادرات غيرنفتي در مناطق آزاد تأثير‌‌گذارند. همچنين عوامل زمينه‌‌اي (بسترها و الزامات مناطق آزاد، ساختار اقتصادي، ساختارفرهنگي و توانمندي‌ها و مزيت‌هاي مناطق آزاد) و عوامل مداخله‌‌گر (عوامل فشار و ذي‌نفع و فساد و منفعت‌‌طلبي) بر عوامل راهبردي اثر مي‌‌گذارند و در ‌‌نهايت، عوامل راهبردي (بهبود فرآيند تصميم‌‌گيري، بهبود ساختار شوراي‌‌عالي، پيروي از الگوهاي ملي توسعه صادرات، سياست‌‌هاي رونق توليد، سياست‌‌هاي توسعه صادرات، بهبود عوامل بازاريابي و ارتقاء بهره‌‌وري مديريت) باعث تبديل مناطق آزاد به سكوي صادرات و موتور توسعه كشور و همچنين تحقق اهداف مناطق آزاد خواهند شد.