يادگيري سياستي در سياست گذاري عمومي گردشگري با رويكرد فرايندي

Policy learning in public policy of tourism by process approach

گردشگري ابزاري براي توسعه محسوب مي شود. دستيابي به توسعه امكان پذير نيست مگر از طريق سياست گذاري و برنامه ريزي اصولي. مقاله حاضر با هدف بررسي يادگيري سياستي در برنامه ها، سياست ها و قوانين حوزه گردشگري ايران با تأكيد بر برنامه هاي اول تا ششم توسعه اي ايران تمركز كرده است. روش تحقيق در اين پژوهش مبتني بر سياست گذاري فرايندي شامل سه مرحله: 1- تحليل وضع موجود؛ 2- تحليل سياست ها و برنامه هاي موجود؛ 3- تدوين خطوط سياستي (يادگيري ها) مي باشد. بدين منظور اولين گام، شناسايي موضوعات محوري و گلوگاه هاي صنعت گردشگري است. لذا از طريق بررسي هاي كتابخانه اي در برنامه ها (سند برنامه ملي گردشگري و طرح جامع توسعه جهانگردي ايران) اين امر صورت پذيرفت و موضوعات محوري در 5 طبقه شناسايي گرديد. پس از آن با بررسي برنامه هاي اول تاششم توسعه و قوانين و مقررات با تدقيق موضوعات محوري به تحليل سياست هاي به كار گرفته شده تاكنون پرداخته شد. تحليل هاي فوق، منجر به تدوين خطوط سياستي (يادگيري هاي سياستي) گرديد كه يادگيري ها همان بايد و نبايد هاي سياستي است كه در حوزه مداخلات سياست ها و برنامه هاي آتي گردشگري بايد مد نظر قرار گيرد.

The current paper aims to investigate policy learning in programs, policies and principles in the field of Iranian tourism by focusing on the first to sixth development plans of Iran. The research method is based on process policy making including three stages of: 1- Analysis of the current situation; 2- Analysis of existing policies and programs; 3- Developing policy lines (learnings).