تحليل مفهومي انگاره حق به شهر با تأكيد بر تحولات فضايي شهر تهران

No Title

رشد سريع و گسترده شهر و شهرنشيني در طول چند دهه گذشته، منجر به بروز فقر، شكاف طبقاتي، حاشيه‌نشيني، فروش تراكم و ناپايداري كالبدي، تخريب زيست‌محيطي، نابرابري‌هاي اجتماعي و شكاف جنسيتي در بين شهروندان كلان‌شهرهاي جهان سوم من‌جمله تهران شده است. طبق اسناد و مطالعات صورت گرفته ريشه اين نابساماني در شهر و نظام شهري، جريان سرمايه‌داري و ليبراليستي مديريت و اداره شهرها است. درواقع نظام سرمايه‌داري در راستاي تحقق اهداف و آرمان‌هاي خود فضاي شهري را در خدمت گرفته است و به بي‌رحمانه‌ترين شكل ممكن در راستاي استفاده از اين فضاي عمومي (كه متعلق به همه شهروندان است) براي حصول منافع عده كمي از شهروندان (سرمايه‌داران و زمين خوران) تلاش مي‌كند. مفهوم و انگاره حق به شهر كه توسط انديشمندان چپ به‌ويژه لفور و هاروي مطرح و توسعه‌يافته است، به دنبال تبيين وضعيت كنوني شهر با نقد اين جريان غالب و شناسايي عوامل و ريشه‌هاي اين روند است. اين تحقيق كه با روش توصيفي- تحليلي به مطالعه متون علمي مربوط به اين مفهوم پرداخته است، درصدد تحليل و بررسي تحولات فضايي شهر تهران در چارچوب اين مفهوم مي‌باشد. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه در طول چند دهه گذشته اكثر پروژه‌هاي كلان و چشمگير شهري در تهران، از ساخت‌وسازهاي تجاري كناره خيابان­هاي اصلي گرفته تا پروژه ايران مال و پل صدر و... همگي به‌نوعي منافع شهر و شهروندان تهراني را قرباني منافع اقليتي زياده­ خواه و بانفوذ كرده كه اين اتفاق شوم در سايه رويكردهاي غلط ناآگاهانه و بعضاً عامدانه مديريت شهري صورت گرفته است.

No Abstract