تحليل مقايسه اي رويكرد نظام بين المللي حقوق بشر و جمهوري اسلامي ايران نسبت به تنوع فرهنگي

يكي از مشكلاتي كه در زمينه تدوين حقوق بشر در گستره جهاني مطرح است، ارتباطي است كه با تنوع فرهنگي و جهان بيني ها در جوامع مختلف و نظام هاي حقوقي متعدد دارد. به طور طبيعي در جوامع انساني فرهنگ ها و جهان بيني هاي گوناگون وجود دارد و حقوق بشر زماني خواهد توانست از جهان شمولي برخوردار باشد كه بتواند با فرهنگ ها و جهان بيني هاي گوناگون كنار بيايد و ضمن پذيرش آن ها، بدون اين كه آن ها را در خود هضم كند، افراد همه فرهنگ ها و جهان بيني ها را مشمول خود سازد. در نتيجه در مسايل حقوق بشر بايد به فرهنگ هاي بومي توجه شود و معيارهايي كه صرفا بر مبناي فرهنگ و سنن و فلسفه غربي است، نبايد جهاني تلقي شود. در نوشتار تحليلي- مقايسه اي حاضر رويكرد نظام بين المللي حقوق بشر و نيز جمهوري اسلامي ايران نسبت به تنوع و تكثر فرهنگي مورد بررسي قرار مي گيرد. نتايج تحقيق حاضر نشان مي دهد كه بدون احترام به ارزش ها و فرهنگ هاي مختلف در مناطق جغرافيايي مختلف چه توسعه يافته و چه در حال توسعه اي همچون ايران نمي توان شاهد تحقق حقوق بشر عام و جهان شمول بود. في الواقع حقوق بشر به لحاظ سرشتي كه دارد، بايد زمان و مكان نشناسد و به طور طبيعي چنين مي نمايد كه بايد مرزهاي جغرافيايي و عقيدتي و فرهنگي را درنوردد؛ اما حقيقت اين است كه حقوقي كه به نام حقوق بشر تشريع مي شود، با توجه به ويژگي هاي گوناگون اجتماعي و فرهنگي جوامعي كه اين حقوق در آن جا تعريف مي شود، گونه هاي متفاوتي مي يابد.

no abstract