فاكتورهاي تحقق غايت وجودي انسان از منظر ملاصدرا

The Factors for the Actualization of a Human’s Existential Purpose from the View of Mullā Sadrā

هدف پژوهش حاضر بررسي موانع نظري در اجراي اصل علني بودن محاكمات مي‌باشد. واقعيت اين است كه جايگاه اصل علني در دادرسي كيفري انكارناپذير بوده، ولي به شكل قابل قبولي تحقق نيافته است. صرف‌نظر از موانع اجرايي، نظريات متعددي باعث عدم توجه به اين اصل و محدود كردن دامنه‌ي اجراي آن گرديده كه در تحقيق حاضر مورد مطالعه قرار گرفته است. روش پژوهش توصيفي- تحليلي بوده و نتايج نشان داد، مغاير دانستن علني بودن محاكمات با كرامت انساني، حيثيت اشخاص، حريم خصوصي و اصل برائت و همچنين استثنائات وارده بر اصل مذكور با عناوين عدم مغايرت با امنيت اجتماعي، نظم و عفت عمومي و در عين حال مشخص نبودن محدوده و مصاديق آنها در قانون از جمله موانع نظري و قانوني تحقق اين اصل در دادرسي كيفري است. اصل علني بودن محاكمات با در نظر داشتن اصول فوق بوده و موانع مذكور لطمه‌اي به اصل علني وارد نمي‌كند و بايد گام‌هاي موثري در جهت تحقق واقعي و مطلوب اين اصل از سوي قانونگذاران برداشته شود.

The objective of the present study is to review the factors for the actualization of a human’s existential purpose from the view of Mullā Sadrā. The method of study is descriptive analysis and the results showed that Mullā Sadrā recognizes that the purpose is the real wisdom of “insight into existence, God’s attributes and acts, and insight into the soul and the way of its resurrection” and it is equal to “rational felicity”. He believes that a human who has real felicity has reached his ultimate perfection and is a “perfect man”. Since from the view of Mullā Sadrā, wisdom is insight; and insight is faith; and faith from its lowest to the highest level is accompanied by action and in fact, the quality and quantity of action shows the weakness or intensity of faith, therefore it is not only action that plays an effective role in the emergence of wisdom, but also wisdom reveals itself in the acts of a wise man. A wise man without action just claims wisdom like someone who claims faith but no effect of that is observed in his behavior.