بررسي نقش ميانجي اهداف پيشرفت در رابطه بين ويژگي شخصيتي عزم با درگيري تحصيلي و اهمال كاري تحصيلي در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم: ارائه يك مدل ساختاري

زمينه: هرچند پژوهش هاي پيشين به بررسي آثار مستقيم ويژگي شخصيتي عزم در پيش بيني اهمال كاري و درگيري دانش آموزان پرداخته اند اما آثار غير مستقيم آن كمتر مورد بررسي قرار گرفته است. هدف: هدف كلي پژوهش حاضر، بررسي نقش عزم است كه بصورت مستقيم و غيرمستقيم، منجر به افزايش درگيري تحصيلي و كاهش اهمال كاري تحصيلي مي گردد. روش: پژوهش حاضر توصيفي، از نوع همبستگي و معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم مشغول به تحصيل در مدارس غيرانتفاعي در سال تحصيلي 99-98 در شهر همدان بود كه از بين آنها 500 نفر با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب شدند و به ابزارهاي پژوهش، شامل پرسشنامه اهداف پيشرفت اليوت، مورياما و پكران (2011)، مقياس عزم داكورث و كويين (2007)، درگيري تحصيلي ريو (2013) و اهمال كاري تحصيلي سولومون و راث بلوم (1984) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از روش آماري معادلات ساختاري و از طريق نرم افزارهاي SPSS24 و AMOS26، مورد تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد كه عزم، بر درگيري تحصيلي با نقش ميانجي اهداف پيشرفت مبتني بر خود و مبتني بر تكليف، اثر مثبت و معنادار داشت (β= 0.05, p 0.01). اما عزم بر اهمال كاري تحصيلي با نقش ميانجي اهداف پيشرفت مبتني بر خود و مبتني بر تكليف، اثر منفي و معناداري نداشت (β= 0.06, P= 0.68). نتيجه‌گيري: شايستگي هاي مبتني بر خود و مبتني بر تكليف در دانش آموزان با عزم بالا، مي تواند منجر به افزايش درگيري شناختي، رفتاري، عاطفي و عاملي گردد اما نمي تواند در كاهش اهمال كاري نقشي معنادار داشته باشد.