پيش بيني پتانسيل كودك آزاري از طريق ذهن آگاه و سابقۀ كودك آزاري دوران كودكي والدين

بدرفتاري با كودك يكي از جديترين نگراني هاي سازمان هاي جهاني است كه كودكان بسياري، امروزه با آن روبرو هستند و اين سابقۀ سوء رفتار، بر رفتار والدين نيز تأثيرگذار است. بنابراين، هدف پژوهش حاضر پيشبيني پتانسيل كودك آزاري از طريق ذهن آگاه و سابقۀ كودك آزاري دوران كودكي والدين است. روش پژوهش به صورت توصيفي، از نوع همبستگي و از نظر زماني، مطالعه اي مقطعي است. جامعۀ آماري از كلينيك هاي مشاورة ازدواج و خدمات اجتماعي انتخاب شدند. به منظور گردآوري داده- هاي پژوهش نيز از پرسشنامۀ تروما در دوران كودكي برنشتاين و همكاران (1998 )پرسشنامۀ پنج وجه ذهن آگاهي بائر و همكاران (2006 )و پرسشنامۀ كوتاه شدة سوءاستفاده از كودكان اندروسما و همكاران (2005 )استفاده شد. تحليل داده هاي گردآوري شده با استفاده از روش همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون سلسله مراتبي در سطح معناداري (0/05 < P )صورت گرفت. نتايج به دست آمده از تحليل رگرسيون سلسله مراتبي نشان داد سه مولفۀ عمل توأم با هوشياري، غير قضاوتي بودن و غير واكنشي بودن به عنوان پيشبيني كنندة پتانسيل كودك آزاري معنادار هستند و ارتباط منفي و معناداري با يكديگر دارند، همچنين رابطۀ منفي و معناداري ميان سابقۀ كودك آزاري و پتانسيل كودك آزاري در والدين وجود دارد. نتايج به دست آمده نشان داد ذهن آگاه بالاتر ميتواند از جمله عوامل بازدارندة كودكآزاري در والدين و كاهش پتانسيل كودك آزاري باشد. همچنين، علائم آسيبزاي سوءرفتارها در والدين باقي خواهد ماند و ميتواند بر سبك فرزندپروري آنها تأثيرگذار باشد.