نقش طرحواره‌هاي بنيادي و جبراني در پيش‌بيني بخشش خود و ديگري

هدف اين تحقيق، پيش‌بيني بخشودگي خود و ديگري براساس طرحواره‌هاي بنيادين و جبراني در بين دانشجويان دانشگاههاي تهران بود؛ به همين منظور، تعداد 407 نفر از دانشجويان دانشگاههاي تهران با نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. از دو پرسشنامۀ فرم كوتاه طرحواره‌ها و بخشودگي خود و ديگري استفاده شد. سپس داده‌ها با استفاده از روش همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي چندگانه تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج نشان دادند بين طرحواره‌هاي بنيادين و جبراني و نبخشيدن خود و ديگري رابطۀ مثبت معنادار وجود داشت. همچنين، نتايج نشان دادند طرحوار‌هاي بنيادين به‌صورت معناداري بخشودگي را پيش‌بيني كردند؛ بنابراين، مي‌توان نتيجه گرفت ناتواني فرد در بخشش خود و ديگري مي‌تواند ريشه در تجارب گذشته داشته باشد كه طرحواره‌ها را شكل داده‌اند. نقش طرحواره‌هاي بنيادين در شكل‌گيري ناتواني فرد براي بخشش از منظر باليني و پژوهشي بحث شد.