پيش‫ بيني راهبردهاي اجتنابي بر اساس نگراني‌هاي عمومي و كيفيت خواب بيماران مبتلا به سرطان پستان: نقش ميانجي احساس تنهايي

زمينه و هدف: رفتارهاي اجتنابي در زنان مبتلا به سرطان با افزايش احساس تنهايي، بيشتر مي‫شود. از طرفي اين بيماران نگراني بيشتري نسبت به سلامت خود حس مي‫كنند و كيفيت خواب آنها نيز كاهش پيدا مي‫كند. بنابراين هدف از پژوهش حاضر پيش ‫بيني راهبردهاي اجتنابي بر اساس نگراني هاي عمومي و كيفيت خواب در بيماران مبتلا به سرطان پستان با نقش ميانجي احساس تنهايي بود. روش كار: اين پژوهش از نوع توصيفي همبستگي بود كه تعداد 286 نفر از بيماران مبتلا به سرطان پستان مراجعه كننده به مراكز دولتي و خصوصي استان ‫هاي تهران و البرز جهت مشاركت در اين پژوهش انتخاب شدند. نمونه ها با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و مقياس ‫هاي حس تنهايي مرتبط با سرطان، نگراني هاي عمومي، شاخص كيفيت خواب پيتزبورگ و راهبرد اجتنابي را تكميل كردند. داده هاي پژوهش با استفاده از نرم افزارهاي SPSS23 و LISREL از طريق روش‫هاي آماري آزمون تاييدي، تحليل مسير و همبستگي پيرسون مورد تجزيه وتحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد كه دو متغير احساس تنهايي و راهبرد اجتنابي با كيفيت خواب و نگراني هاي عمومي در بيماران مبتلا به سرطان پستان رابطه معني داري داشت (05/ 0 p). نتايج تحليل مسير نشان‫ دهنده تاثير مستقيم راهبرد اجتنابي بر نگراني هاي عمومي و كيفيت خواب و تاثير غيرمستقيم حس تنهايي بر كيفيت خواب بود (05/ 0 p). ضمن اينكه تنهايي مرتبط با سرطان نتوانست نقش ميانجي را در ارتباط بين راهبردهاي اجتنابي و نگراني‫هاي عمومي ايفا نمايد. نتيجه گيري: مي‫توان گفت راهبردهاي اجتنابي تاثير مستقيمي بر نگران عمومي و كيفيت خواب بيماران مبتلا به سرطان مي‫گذارد. همچنين حس تنهايي بر كيفيت خواب بيماران مبتلا به سرطان پستان اثر مستقيمي داشت. بنابراين مي‫توان از طريق بهبود راهبردهاي اجتنابي كيفيت خواب اين بيماران را بهبود بخشيد و سطح نگراني آنها را كاهش داد.