كاربست الگو هاي مديريت بحران در روابط منازعه آلود ايران و عربستان

اين مقاله بدنبال كاربرد الگو­هاي مديريت ­بحران در سازمان‌دهي نظم پايدار منطقه‌اي ميان ايران و عربستان بعد از تحولات 2011 بهارعربي، به منظور شناخت ريشه‌ها و علل ظهور اين بحران‌­ها از يك‌سو، و همچنين شناسايي راه‌هاي مديريتي و تصميم ­سازي در مواجهه با آن‌ها از سوي ديگر است؛ چرا كه در جريان اين تحولات تهران و رياض گرفتار چرخه‌اي مستمر از رقابت‌ها و منازعات در محيط امنيتي خاورميانه شده‌اند. بگونه‌اي كه اين راهبردهاي متضاد باعث شده تا مديريت ­بحران‌هاي منطقه عموماً تحت تأثير الگوهاي رفتاري آن­ها از روند نامطلوبي برخوردار باشد. بنابراين تجزيه و تحليل سياست­ هاي مديريتي اين دو كشور، ضمن آنكه فهم جامع‌تري را از محيط بحران فراهم مي‌سازد، مي‌تواند در جلوگيري از بروز بحران‌ها و به حداقل رساندن آثار منفي­، آن­ها را در مديريت اين منازعات ياري رساند. در اين زمينه سعي بر آن است تا با شناخت موانع موجود در پيگيري سياست­ هاي منطقه ­اي ايران و عربستان، خواننده به درك مناسبي از دستور كار امنيتي دو كشور واصل شود. يافته ­هاي اين پژوهش نشان مي­دهد كه بدليل نوع ويژگي‌هاي ساختاري حاكم بر روابط تهران- رياض در منطقه، و شكل ­گيري الگوي توازن ­قواي نامتقارن در جريان تحولات بيداري اسلامي، الگوهاي مديريت بحران­ در روابط آن­ها منجر به شكل گيري يك نظم امنيتي نشده است.