بررسي اشكال مثلث‌سازي در خانواده‌هاي يزدي و رابطه آن با سبك‌هاي فرزندپروري

مقدمه: خانواده اولين بذر تكوين و رشد فردي، و بناي شخصيت را در انسان فراهم مي‌سازد. كودك در خانواده روابط اجتماعي با ديگران را مي‌آموزد و اصول و قواعد اخلاقي را ياد مي‌گيرد. بنابراين، اهميت دارد كه در خانواده، والدين چه روابطي با يكديگر دارند، و چگونه فرزندان خود را تربيت مي‌نمايند. در همين راستا، هدف اصلي انجام پژوهش، بررسي اشكال مثلث‌سازي در خانواده‌هاي يزدي، و رابطه آن با سبك‌هاي فرزندپروري در بين خانواده‌هاي شهر يزد بود. روش: جامعه‌آماري اين پژوهش را كليه خانواده‌هاي داراي فرزند در شهر يزد تشكيل مي‌دهد. نمونه پژوهش شامل سي صد و هشتاد و چهار نفر بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي، از سه منطقه شهر يزد انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش، پرسشنامه شيوه‌هاي فرزندپروري بامريند و پرسشنامه مثلث‌سازي بوده است. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش‌هاي توصيف آماري و براي آزمون فرضيه‌هاي پژوهش، از آزمون استنباطي همبستگي پيرسون، آزمون تي مستقل و رگرسيون استفاده گرديد. نتايج: نتايج نشان‌دهنده اين مطلب بود كه، مثلث‌سازي در خانواده‌هاي يزدي كمتر از حد متوسط است. همچنين، اشكال مثلث‌سازي توانستند سبك فرزندپروري قاطع و استبدادي را پيش‌بيني كند. ساير نتايج نشان داد، اشكال مثلث‌سازي بر حسب تعداد فرزندان، نوع ازدواج، سابقه ازدواج، رشته تحصيلي، نوع شغل و نوع ازدواج تفاوت معناداري ندارد؛ اما بر حسب مدرك تحصيلي متفاوت است. بحث و نتيجه‌گيري: هر چه محبت، صميميت و عاطفه ميان والدين و اعضاي خانواده بيشتر باشد، خانواده‌ها كمتر از مثلث‌سازي استفاده مي‌كنند، و تمايل بيشتري به محبت و تعامل متقابل دارند. هرچه سبك‌ فرزندپروري از نوع استبدادي باشد، ميزان مثلث‌سازي در خانواده‌ها افزوده مي‌شود. درنهايت، پيشنهاد مي‌شود، با توجه به نقش محوري والدين و زوج‌هاي جوان در نحوه تعامل با فرزندان، آموزش و آگاهي كافي در زمينه شيوه‌هاي تربيتي كارآمد و مطلوب و پيامدهاي مثبت و منفي به‌كارگيري سبك‌هاي فرزندپروري، داده شود.