رواداري و بازتاب آن در فرهنگ شافعيه

رواداري يا تالرنس عبارت است از پذيرفتن و احترام گذاشتن به نژادها، فرهنگ‌ها و شيوه‌هاي متنوع زيستن، انديشيدن و اظهارنظر كردن؛ پذيرش و احترامي از روي آگاهي و صداقت و از موضع قدرت. رواداري كه در آغاز فضيلتي اخلاقي به‌شمار مي‌آمده به اقتضاي ضررورت‌هاي تاريخي و اجتماعي وارد حوزه فلسفه سياست شده و در نهايت به يك هنجار فرهنگي و حقوقي جهاني تبديل شده است. در حدي كه امروزه پيش‌شرط صلح و توسعه محسوب مي‌شود و از بايسته‌هاي سياست‌گذاري‌هاي كلان تلقي مي‌گردد. بانيان و نظريه‌پردازان مذهب شافعي تحت تأثير آموزه‌هاي قرآن كريم و سنت شريف نبوي، وسعت نظر شخص امام شافعي و بنيادهاي مكتب اعتدالگراي اشعري به نحو درخور تحسيني روادار بوده‌اند و از موضع اقتدار علمي و موقعيت ممتاز اجتماعي، آگاهانه و صادقانه به ائمه و اتباع ساير مذاهب احترام مي‌گذاشته‌اند و مباني اجتهادي و فتاواي فقهي آنان را محتمل الصواب مي‌شمرده‌اند. شافعيه علاوه بر رواداري‌هاي نظري در مقام عمل هم همواره بر مبناي حسن تفاهم و تعامل مثبت، با ديگران رو به رو مي‌شده‌اند. در ميراث مكتوب و سيره عملي آنان شواهد زيادي در تصديق اين ادعا وجود دارد.