واكاوي ادبيات دعايي قرآن در مناجات نامه خواجه عبدالله انصاري

دعا، نمايش حضور موجودي ناچيز در برابر خالق بي‌همتا و تجلّي تواضع عابدانه‌ي وي در مقابل اوست، كه نشان از سطح انديشگي و ميزان معرفت «داعي» از «دعا إليه» دارد. اثر و اهميّت دعا در زندگي انسان در طول تاريخ _از آغاز تا آينده_ بر همگان مسلم است، بطوري‌كه مي‌طلبد الگوي بايسته «دعا إليه» و توانمند در بيان عواطف «داعي» در اختيار باشد. اين پژوهش سعي دارد تا با ارائه ساختار و شيوه دعاي مطلوب از نظر قرآن، نشان دهد كه بزرگان و ادباي قديم چگونه با روح قرآن آشنا و مباني آن را در خلوت خود، خواسته يا ناخواسته، زمزمه كرده اند.خواجه عبدالله انصاري از جمله اين قلّه هاست كه قرآن را با جان خود نوشيده، چنانچه تأليفات وي انعكاسي از آن منبع الهي است. نگارندگان با بررسي دعاي قرآن و سطح حضور آن در مناجات نامه ضمن بيان زيباشناسانه اين شيوه، در پايان به اين نتيجه مي رسند كه خداوند در جاي جاي قرآن اسلوب و الگوي مطلوب دعا را از زبان پيامبران به انسان ها آموخته است. چنانكه پير هرات كه در مكتب قرآن رشد يافته، مناجات نامه را تحت تأثير دعاي قران به رشته تحرير در آورده است.