شكستن نرم معمول زبان (تقديم، تأخير و التفات) در جزء 27 قرآن كريم

هويت هستي­ شناسي هر متن مرهون دو مؤلفه معنا و محتوا از يك­ سو و ساختار و هندسه رويين از سوي ديگر است. ساختار و هندسه رويين و شيوه­ بيان در كشف لايه­ هاي زيرين متن و رسيدن به برداشت ­هاي جديد از متن كارايي بسزايي دارد. آشنايي­زدايي يكي از مفاهيم اساسي در نظريه­ فرماليست ­هاي روس است. بر اساس اين نظريه، نويسنده­ متن سعي دارد تا با تغيير در ساختار و هندسه­ رويين و غريبه كردن نُرم ­هاي عادي زبان و مفاهيم آشنا و افزودن بر دشواري متن، مدت زمان درك خواننده را طولاني‌تر كند و لحظه ادراك را به تعويق بيندازد و بدين ­سان سبب ايجاد لذت و ذوق ادبي گردد. قرآن كريم اعجاز جاودان پيامبر است. يكي از ابعاد اعجاز، اعجاز ادبي است. سازوكارهاي ادبي و ساختار­هاي گوناگون در قرآن كريم چنان مسحور­كننده و شگفت ­آور است كه در هر زمان مي‌توان از زاويه‌اي متفاوت به آن نگريست. اين پژوهش مي­كوشد تا با روش تحليلي توصيفي، بهره‌مندي قرآن از امكانات زباني و شگردهاي زيبايي‌آفريني را با ارائه نمونه‌هايي از آشنايي‌زدايي درآيات شريف جزء 27 قرآن به تصوير كشد و در نهايت با تكيه‌ بر تفاسير ادبي قرآن كريم و تحليل ديدگاه مفسران، تأثير اين امر را در كشف معناي مقصود توسط مخاطب و كسب التذاذ را كه منجر به تدبر و تفكر بيشتر در آيات قرآن توسط مخاطب مي‌شود، نظاره ­گر باشد.