تأثير اوقات فراغت جدي و رفتارهاي تفريحي تخصصي‌شده بر دلبستگي مكاني با نقش ميانجيگري سبك زندگي در بين (دانش آموزان ورزشكار: مطالعه موردي شهرستان مراغه)

هدف از تحقيق حاضر بررسي تأثير اوقات فراغت جدي و رفتارهاي تفريحي تخصصي‌شده بر دلبستگي مكاني با نقش ميانجيگري سبك زندگي در بين (دانش آموزان ورزشكار شهرستان مراغه) است، ماهيت تحقيق حاضر توصيفي پيمايشي و از نوع همبستگي است. حجم نمونه مشتمل بر 384 نفر از دانش آموزان ورزشكار پسر و دختر شهرستان مراغه بوده كه به‌صورت تصادفي خوشه اي انتخاب و طبقه اي شد. جهت جمع آوري داده ها از زار جمع آوري اطلاعات در اين تحقيق پرسشنامه هاي اوقات فراغت جدي گولد و همكاران (2011)، پرسشنامه دلبستگي ‌مكاني كايل و همكاران (2005)، پرسشنامه تخصصي سازي تفريح مك فارلين (1994) و پرسشنامه سبك زندگي خنفير، 1398، روايي پرسشنامه ها تأييد شد و پايايي پرسشنامه ها (95/ 0 0.79، 0.874 و 0.832) به دست آمد كه جهت تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار SPSS و smartpls3 استفاده شده است و همچنين جهت بررسي مدل، از تحليل معادلات ساختاري استفاده شده است. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده ‏ها نشان داد كه اوقات فراغت جدي بر دلبستگي مكاني با ميانجيگري سبك زندگي به ميزان 0.597 و در جهت مثبت، رفتارهاي تفريحي تخصصي‌شده بر دلبستگي مكاني با ميانجي گري سبك زندگي به ميزان 0.688 و در جهت مثبت و معنادار و اوقات فراغت جدي و رفتارهاي تفريحي تخصصي‌شده بر دلبستگي مكاني با نقش ميانجي گري سبك زندگي به ميزان 0.697 در بين (دانش آموزان ورزشكار شهرستان مراغه) تأثير مثبت و معناداري دارد.