بررسي عوامل موثر در بروز اختلالات اضطرابي و اضطراب فراگير در كودكان شهر بوشهر در سال 1398

زمينه و اهداف: اختلالات اضطرابي، شايعترين اختلال رواني كودكان است كه شيوع بالايي در ايران دارد. شناسايي علل و  تشخيص زود هنگام اين گروه از اختلالات  مي‌تواند اثرات طولاني مدت آن را به حداقل برساند.لذا هدف از اين مطالعه بررسي عوامل‌ مؤثر در بروز اختلالات اضطرابي و اضطراب فراگير دركودكان شهر بوشهر مي‌باشد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه از نوع مقطعي است كه در سال ۱۳۹۸ در شهر بوشهر انجام شد. جامعه پژوهش، تمام كودكان ۴تا ۶ سال پيش دبستاني و مهدكودك هاي اين شهر بودندكه به صورت خوشه اي از بين آنها ، نمونه اي به حجم  428 انتخاب شد. ابزار پژوهش، پرسشنامه سنجش اضطراب اسپنس (فرم والدين) بود. به منظور توصيف و تجزيه و تحليل داده‌ها از روش‌هاي آمار توصيفي (فراواني و درصد) و آمار استبناطي (آناليز واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي شفه) در سطح معني‌داري 5 درصد در محيط نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ استفاده گرديد. يافته­ ها: تعداد اعضاي خانواده (003/0=Pvalue)، تحصيلات پدر (00۱/0=Pvalue) و مادر (00۱/0=Pvalue)، وضعيت اشتغال پدر (0۳/0=Pvalue) و جدايي والدين از يكديگر (00۲/0=Pvalue)، نوع سرپرست (00۱/0Pvalue ) و سابقه رويداد ناخوشايند               (00۱/0 Pvalue ) در بروز اضطراب فراگير كودكان موثر بودند. همچنين  بروز همه انواع اختلالات اضطرابي مورد بررسي، سطح تحصيلات والدين ، سابقه رويداد ناخوشايند و تعداد اعضاي خانواده (به جز در جراحات جسماني) نقش داشته­اند. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي اين پژوهش، عوامل اجتماعي و فرهنگي خانواده نقش زيادي در اضطراب كودكان دارد. بنابراين لازم است آموزش‌هاي والدين جهت پيشگيري از ابتلا كودكان به اضطراب، مد نظر سياست‌گذاران حوزه سلامت قرار گيرد.