اضطراب كوويد-19 در مدرسان دانشگاه جامع علمي كاربردي: اثر رضايت شغلي و اشتياق شغلي

مقدمه: همه‌گيري بيماري كرونا و اجراي سياست‌هاي پيشگيرانه تأثير زيادي ازلحاظ رواني و جسماني بر روي آحاد جامعه گذاشته است؛ بنابراين هدف پژوهش حاضر پيش‌بيني اضطراب كرونا بر اساس رضايت شغلي و اشتياق شغلي بود.روش بررسي: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي مدرسان دانشگاه جامع علمي كاربردي شهر بوكان در سال 1400-1399 بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تمام شماري 93 نفر به‌عنوان نمونه مورد ارزيابي قرار گرفتند. پرسشنامه‌ها به‌صورت آنلاين از طريق شبكه‌هاي اجتماعي (واتساپ و تلگرام) توزيع شد. براي سنجش متغيرهاي موردمطالعه از پرسشنامه‌هاي اضطراب كرونا علي پور و همكاران (1398)، رضايت شغلي مينه سوتا (MSQ) و اشتياق شغلي سالانوا و شوفلي (2001) استفاده شد. تجزيه‌وتحليل داده‌هاي پژوهش با استفاده از روش‌هاي همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون گام‌به‌گام و با نرم‌افزارSPSS نسخه ۲3 صورت گرفت و سطح معناداري آزمون‌ها 0.05 در نظر گرفته شد.نتايج: يافته‌ها نشان داد كه 57 نفر (61.29 درصد) از مدرسان مرد و 36 نفر(38.70 درصد) از مدرسان زن بودند. ميانگين و انحراف معيار سن براي مدرسان مرد 4.54 ± 37.91 و ميانگين و انحراف معيار سن براي مدرسان زن 3.82 ± 34.19 بود. همبستگي مثبت معني‌داري بين رضايت شغلي و اشتياق شغلي وجود داشت. همچنين همبستگي منفي معني‌داري بين رضايت شغلي و اشتياق شغلي با اضطراب كرونا وجود داشت. 12.5 درصد از واريانس اضطراب كرونا توسط رضايت شغلي و درمجموع 19.6 درصد از واريانس اضطراب كرونا توسط رضايت شغلي و اشتياق شغلي تبيين شد.نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش مي‌توان اظهار كرد كه جهت بالا بردن رضايت شغلي و اشتياق شغلي در محيط‌هاي كاري افراد تدابيري اتخاذ شود كه اضطراب و متغيرهاي منفي كاهش‌يافته و مدرسان با رضايت و اشتياق بيشتري فعاليت خود را انجام دهند و به رشد كيفي دانشگاه كمك كنند.