نقش واسطه‌اي سبك‌هاي مقابله و حمايت ‌اجتماعي ادراك‌شده در ارتباط بين ابعاد سرشت و منش و بهزيستي روانشناختي در افراد مبتلا به ميگرن

مقدمه: ميگرن وضعيتي عميقاً ناتوان كننده است كه متغيرهاي روانشناختي مي توانند در آن اثرگذار باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش واسطه اي سبك هاي مقابله و حمايت اجتماعي ادراك شده در ارتباط بين ابعاد سرشت و منش و بهزيستي روان شناختي در افراد مبتلا به ميگرن انجام شد. روش: اين پژوهش از نوع مطالعات همبستگي بود. جامعه آماري شامل تمامي افراد مبتلا به ميگرن در شهر رشت در سال 1398 بود كه به متخصص مغز و اعصاب مراجعه نمودند. نمونه شامل 432 نفر (276 زن و 156 مرد) بود كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي به‌كاررفته در اين پژوهش شامل پرسشنامه سرشت و منش (TCI56)، مقياس بهزيستي روان شناختي (PWB)، پرسشنامه پاسخ هاي مقابله اي (CRI) و مقياس چندبعدي حمايت اجتماعي ادراك شده (MSPSS) بود. يافته‌ها: تحليل مسير نشان داد بهزيستي روان شناختي در افراد مبتلا به ميگرن، متأثر از ابعاد سرشت و منش، سبك هاي مقابله و حمايت اجتماعي ادراك شده است. همچنين، نقش واسطه اي سبك هاي مقابله و حمايت اجتماعي ادراك شده در ارتباط بين ابعاد سرشت و منش و بهزيستي روان شناختي مورد تأييد قرار گرفت. براي ارزيابي مدل از شاخص هاي (91/0) CFI، (93/0) GFI، (91/0) NFI و (07/0) RMSEA استفاده شد و مدل پيشنهادي برازش خوبي با داده ها داشت. نتيجه‌گيري: عوامل روانشناختي در ميزان بهزيستي روانشناختي افراد مبتلا به ميگرن نقش دارند؛ بنابراين، شناسايي اين متغيرها مي‌تواند تلويحات مهمي در زمينه درمان هاي روانشناختي ميگرن داشته باشد.