بررسي تأثير 8 هفته محدوديت كالري بر ميزان PLIN5 و ATGL بافت چرب احشايي و مقاومت به انسولين رت‌هاي نر مبتلا به ديابت نوع 2

سابقه و هدف: ارتباط نزديكي بين مصرف غذاهاي چرب، همه‌گيرشدن چاقي و ديابت نوع 2 وجود دارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسي تأثير 8 هفته محدوديت كالري، بر (PLIN5) Perilipins 5 و ATGL (Adipose triglyceride lipase) بافت چرب احشايي و مقاومت به انسولين رت‌هاي نر ديابتي بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي 24 سر موش صحرايي نر در سه گروه كنترل سالم، كنترل ديابتي و گروه ديابتي با محدوديت كالريك تقسيم شدند. در گروه محدوديت كالري 40 درصد از كالري دريافتي محدود شد و گروه‌هاي ديگر غذاي استاندارد مورد‌نياز خود را به‌صورت آزادانه به‌مدت 8 هفته دريافت كردند. بيان نسبي پروتئين PLIN5 و ATGL با تكنيك وسترن‌بلات و مقاومت به انسولين نيز با استفاده از شاخص هما موردارزيابي قرار گرفت. ﺩﺍﺩﻩ‌ﻫﺎ با ﺍﺳﺘﻔﺎﺩ ﺍﺯ ﺁﺯﻣﻮن ﺁﻣﺎري تحليل واريانس يك‌طرفه ﻭ ﺁﺯﻣﻮﻥ تعقيبي توكي ﺁﻧﺎﻟﻴﺰ ﺷﺪﻧﺪ. نتايج: در مقايسه بيان پروتئين PLIN5 و ATGL تفاوت معني‌داري بين ميانگين سه گروه نشان داده شد. نتايج آزمون تعقيبي بيانگر افزايش معني‌دار PLIN5 و ATGL در گروه محدوديت كالري نسبت به گروه كنترل سالم و ديابتي بود (0/001=P). همچنين كاهش معني‌دار انسولين و گلوكز در گروه محدوديت كالري نسبت به گروه كنترل ديابتي وجود داشت (0/001=P). نتيجه‌گيري: محدوديت كالري احتمالاً ازطريق تأثير بر پروتئين‌هاي پوشاننده قطرات چربي و درنتيجه كاهش تجمع چربي مي‌تواند از ايجاد مقاومت به انسولين جلوگيري كند.