پارامترهاي موثر برروي مدلسازي ضريب نفوذ كوچك‌ملكول‌ها در سيستم‌هاي دوجزئي پليمري

مواد پليمري به‌طور گسترده در طول عمر كاربري خود در معرض انواع مواد شيميايي، مورد استفاده قرار مي‌گيرند. از‌اين‌جهت، مطالعه رفتار نفوذ ملكول‌هاي حلال از اين مواد بسيار حائز اهميت است. مطالعات صورت گرفته در زمينه نفوذ كوچك‌ملكول‌ها به درون آلياژهاي‌ پليمري از درك عميقي برخوردار نيستند. در كامپوزيت‌ها و آلياژهاي پليمري تغييرات كسرحجمي اجزاء باعث تغيير رفتار انتقال نفوذكننده مي‌شود. در آلياژهاي پليمري با تغيير در كسرحجمي اجزاي آلياژ انتقال فاز بين فاز ماتريس و پرآكنده‌شده اتفاق مي‌افتد كه مي‌تواند باعث تغيير رفتار انتقال ملكول‌هاي نفوذكننده در اثر تغييرات كسرحجمي آلياژ شوند. مدل‌هاي مختلفي براي مدلسازي اثر تغييرات كسرحجمي بر مشخصه‌هاي انتقال ملكول‌هاي حلال به درون سيستم‌هاي دو جزئي پليمري توسط پژوهشگران مختلف ارائه شده‌است. از ميان اين مدل‌ها، مدل رابسون و مدل جعبه مدل كلارك(EBM)، كاملترين مدل‌هاي پيش‌بيني‌كننده رفتار انتقال ملكول‌هاي حلال به درون كامپوزيت‌ها و آلياژهاي پليمري هستند. نتايج مطالعات صورت ‌گرفته برروي اختلاف ميانگين داده‌هاي مدلسازي‌شده با داده‌هاي آزمايشگاهي براي آلياژ NR/NBR نشان مي‌دهد كه مدل رابسون با 1.4 درصد كمترين اختلاف را با داده‌هاي آزمايشگاهي دارد.

No English Abstract