پيش بيني پايستگي تحصيلي بر اساس انعطاف پذيري شناختي وخودپنداره تحصيلي دانش آموزان دوره دوم متوسطه

هدف از پژوهش حاضر پيش‌بيني پايستگي تحصيلي براساس انعطاف‌پذيري شناختي و خودپنداره تحصيلي دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه بود. طرح پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماري پژوهش حاضر را كليه دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم ناحيه ۲ شهر تبريز در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ تشكيل دادند كه از بين آن‌ها به روش نمونه‌گيري در دسترس 446 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار‌هاي گردآوري داده‌ها شامل پرسش‌نامه پايستگي تحصيلي (ABS، مارتين و مارش، 2008) و پرسش نامه انعطاف‌پذيري شناختي (CFI، دنيس و وندروال، 2010) و پرسش نامه خودپنداره تحصيلي (ASC، يي سن چن، 2004) بود. داده‌هاي پژوهش با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چند گانه (گام به گام) تحليل شدند. نتايج نشان داد كه بين انعطاف‌پذيري شناختي، جايگزين ها، كنترل، خودپنداره تحصيلي و مولفه‌هاي آن با پايستگي تحصيلي رابطه مثبت و معناداري وجود دارد(0/001 P). همچنين نتايج تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد كه خودپنداره تحصيلي، انعطاف‌پذيري شناختي و جايگزين‌هايي براي رفتار انساني 29% از واريانس مربوط به پايستگي تحصيلي را پيش‌بيني مي‌كنند. نتايج نشان مي‌دهد هر چقدر دانش‌آموزان انعطاف‌پذيري شناختي بيشتر و خودپنداره تحصيلي مثبتي داشته باشند، پايستگي تحصيلي بيشتري خواهند داشت.