تأثير بازي‌هاي حركتي و رايانه‌اي بر توجه و روابط اجتماعي دانش‌آموزان پسر مبتلا به اختلال نقص توجه/ بيش‌فعالي 12-10 سال

مقدمه: كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه/ بيش فعالي علاوه بر مشكلات عملكرد توجه و هوشياري، پايين‌ترين سطح فعاليت اجتماعي را نشان مي دهند و مشكلات بيشتري در دوستيابي و حفظ آن دارند.هدف: هدف از تحقيق حاضر تأثير بازي‌هاي حركتي و رايانه‌اي بر توجه و روابط اجتماعي دانش‌آموزان پسر مبتلا به اختلال نقص توجه/ بيش فعالي ۱۲-۱۰ سال بود. روش: پژوهش حاضر به لحاظ هدف كاربردي و از نوع نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با دو گروه تجربي و يك گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه دانش آموزان پسر ابتدايي ۱۲-۱۰ سال مبتلا به اختلال نقص توجه/ بيش فعالي منطقه ۴ تهران در سال ۱۴۰۰ بودند. از ميان آن‌ها تعداد ۳۶ نفر به‌صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. بازي‌هاي حركتي و رايانه‌اي در ۸ هفته و هر هفته در ۳ جلسه ۶۰ دقيقه‌اي صورت پذيرفت. پرسشنامه كانرز نسخه والدين و پرسشنامه زبوف در پيش‌آزمون و پس‌آزمون توسط والدين پر شد. از تحليل واريانس مركب و از آزمون تي همبسته جهت تحليل داده ها و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ استفاده شد.يافته ها: بازي هاي حركتي و رايانه اي تأثير مثبت معني داري بر توجه و ارتباط اجتماعي داشتند (P≤۰/۰۵)؛ اما بين تأثير اين دو مداخله بر هيچ يك از متغيرهاي تحقيق تفاوت معني داري مشاهده نشد (P ≥۰/۰۵).نتيجه گيري: بازي هاي حركتي و رايانه اي موجب بهبود توجه و روابط اجتماعي كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه/ بيش فعالي مي شود؛ بنابراين پيشنهاد مي شود از اين بازي ها براي كمك به كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه/ بيش فعالي استفاده شود.