سيماي چين در آثار عجايب‌نويسان مسلمان تا سدۀ 9 ق

شگفتي‌ها و پديده‌هاي رازآلود موجب سرگرمي و گاه ترس آميخته به اعجاب انسان است. شوق آگاهي از پديده‌هايي اين‌چنين و برقراري ارتباط با آن‌ها از گذشته تا امروز همواره در ذهن بشر وجود داشته و اين اشتياق در فرهنگ و ادب برخي از جوامع انساني در قالب خيال‌پردازي، افسانه‌ و اسطوره ظهور يافته است. مسلمانان نيز علاقۀ فراواني به اين موضوعات داشتند و خلق آثار بسياري با عنوان «عجايب‌نامه» در فرهنگ اسلامي شاهدي بر اين ادعاست.نويسندگان مسلمان در خلق اين آثار از كتاب‌هاي متقدمان، شنيده‌هاي معاصران و گاه مشاهدات خويش بهره مي‌بردند. جغرافياي شگفتي‌هايي كه توجه آنان را به خود جلب مي‌كرد، گسترۀ وسيعي از قلمرو پهناور اسلامي تا ممالك دور و نزديك غيراسلامي را دربرمي‌گرفت. در ميان ممالك دارالكفر، چين به جهت بُعد مسافتش با عالم اسلام، مناسبات نسبتاً كمتر مسلمانان با ساكنانش و آگاهي‌هاي اندك دربارۀ مردمانش، در ساحت انديشه و خيال مسلمانان سرزميني رازآلود مي‌نمود. مقالۀ حاضر مي‌كوشد با بهره بردن از روش توصيفي ـ تحليلي از سيماي اين سرزمين گسترده در عجايب‌نامه‌هاي مسلمانان تا سدۀ 9 ق سخن گويد.