بررسي آسيب هاي روش تربيتي الگودهي و اسوه پذيري درقرآن ازمنظر مفسران معاصر

از مباحث مهم و كاربردي در آموزه‌هاي تربيتي قرآن، بحث روش‌هاست و مهم‌تر از آن، شناخت آسيب‌هاي روش‌هاي تربيتي است كه تعيين‌كننده ضوابط و هنجارهاي حاكم بر فرايند تربيت است. اين مقاله با هدف رهنمون ساختن مربيان و متربيان به هدايت صحيح قرآني براساس روش استنادي و تحليلي و با بهره‌گيري از محتواي غني آيات قرآن كريم و ديدگاه‌هاي مفسران از فريقين، روش تربيتي قرآني الگودهي و اسوه‌پذيري را ارائه كرده است. اين امر، به حُسن اجراي تربيت قرآني، اصلاح راهكارها و روش‌هايي كه در مقام اجرا و عمل يا در بستر زمان، دچار انحراف و كج‌راهه شده‌اند، كمك شاياني مي‌كند و بخشي از مشكلات اجرايي را از سر راه برمي‌دارد. از بررسي آيات، به‌دست مي‌آيد افراط و تفريط، ترسيم نامفهوم و گاه متناقض از الگو، مطلق‌انگاري، پيروي از تعصبات قومي، تقليدكوركورانه و غيرمنطقي، از آسيب‌هاي اين روش به شمار مي‌آيد و آموزه‌هاي قرآني، فراهم‌ساختن شرايط، ملاك‌ها و معيارهاي الگوها، بالا بردن شناخت و آگاهي و پيروي آگاهانه از الگوها را از راهكارهاي اصلاح اين آسيب‌ها مي‌دانند. در اين تحقيق، از آراي مفسراني همچون: علامه طباطبائي، مكارم شيرازي، وهبه زحيلي، صادقي تهراني و سيدقطب استفاده شده است.