تأثير سرمايه اجتماعي بر اضطراب ناشي از كروناويروس بين سه گروه از سالمندان بر اساس فعاليت بدني قبل و بعد از فاصله‏ گذاري اجتماعي

شيوع ويروس كرونا باعث افزايش اضطراب بين عموم مردم و بالاخص اقشار در معرض خطر، همچون سالمندان، شده است. از اين رو، شناسايي راهكارهاي مقابله با اضطراب و مكانيسم عمل آن ميان سالمندان امري ضروري است. هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير سرمايه اجتماعي بر اضطراب ناشي از كروناويروس بين سه گروه از سالمندان، بر اساس فعاليت بدني قبل و بعد از شيوع ويروس، بود. روش تحقيق تركيبي از علّي مقايسه‏اي و همبستگي بود. جامعه آماري اين تحقيق را همه سالمندان بالاي 50 سال شهرستان سميرم تشكيل دادند. 42 سالمند ورزشكار فعال، 42 سالمند ورزشكار غيرفعال، و 42 سالمند غيرورزشكار به عنوان نمونه به صورت هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‏ها پرسشنامه استاندارد بود كه روايي و پايايي آن تأييد شد. تجزيه‌وتحليل داده‏ها با استفاده از كلموگروف اسميرنوف، تحليل واريانس چندمتغيره، آزمون تعقيبي LSD، ضريب همبستگي پيرسون، و تحليل رگرسيون چندمتغيره هم‌زمان انجام شد. نتايج نشان داد سالمندان ورزشكار فعال و غيرفعال در دوران شيوع ويروس از نظر سرمايه اجتماعي و ابعاد آن تفاوت معناداري با هم ندارند. اما سرمايه اجتماعي آن‏ها از سالمندان غيرورزشكار بيشتر است. سالمندان ورزشكار فعال كمترين ميزان اضطراب و سالمندان غيرورزشكار بيشترين اضطراب ناشي از كرونا را تجربه كردند. همچنين نتايج نشان داد ابعاد شناختي و ارتباطي سرمايه اجتماعي بر اضطراب ناشي از كرونا تأثير منفي و معناداري دارند. بنابراين، نتيجه گرفته مي‏شود ورزش خانگي در دوران فاصله‏گذاري اجتماعي بيشتر از طريق تأثيرات فيزيولوژيكي و رواني باعث كاهش اضطراب ناشي از كرونا در سالمندان مي‏شود.