بررسي مقياس اخلاق پژوهش در دانشجويان تحصيلات تكميلي مهندسي

پژوهش حاضر با هدف بررسي و اعتبار يابي مقياس اخلاق پژوهش در دانشجويان تحصيلات تكميلي مهندسي صورت پذيرفت. روش پژوهش، توصيفي_ پيمايشي و جامعه آماري شامل تمام دانشجويان تحصيلات تكميلي رشته‌هاي فني_مهندسي دانشگاه‌هاي دولتي تهران، هرمزگان، فردوسي مشهد و گيلان در نيمسال اول سال تحصيلي 1399-1400 بود. با توجه به گستردگي جامعه آماري و ماهيت پژوهش، نمونه‌اي به حجم 402 نفر در پژوهش شركت و مقياس اخلاق پژوهش سيلور (1997) را به‌صورت الكترونيكي تكميل نمودند. تحليل آماري داده‌ها با نرم‌افزارهاي Spss24 و Lisrel8.5 انجام شد. روايي مقياس اخلاق پژوهش از دو جنبه محتوايي و سازه مورد قرار گرفت و شاخص‌هاي برازش تحليل عاملي تأييدي نشان داد كه الگوي تأييدي از برازش قابل قبولي برخوردار مي‌باشد (52.2843 =χ^2، 0.09 =RSMEA، 0.92=RFI، 0.74=GFI، 0.96=CFI). در فرايند بررسي اعتبار نيز از روش همساني دروني و همبستگي هر خرده مقياس با نمره كل استفاده شد. جهت احراز همساني دروني، ضرايب آلفاي كرونباخ براي كل مقياس 0.95 و براي چهار خرده مقياس صداقت شخصي، روش‌شناسي، تحليل داده و انتشار به ترتيب 0.84، 0.74، 0.76 و 0.90 به دست آمد. همچنين، ماتريس ضرايب همبستگي بين خرده مقياس‌ها با نمره كل اخلاق پژوهش حاكي از روابط دروني قوي و همبستگي مثبت معنادار بود (P 0/001).