اثربخشي هنر-بازي‌درماني شناختي-رفتاري و بازي‌درماني مبتني بر روابط والد-كودك در كودكان تك والد

مقدمه: كودكان تك والد از زمره كودكاني هستند كه نيازمند توجه جدي از طرف جامعه درماني و آموزشي هستند. اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي هنربازي‌درماني شناختي-رفتاري و بازي‌درماني مبتني بر روابط والد-كودك بر كيفيت تعاملات والد-كودك در كودكان تك والد اجرا شد. روش: روش پژوهش نيمه تجربي در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. 54 نفر از طريق نمونه گيري هدفمند انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه مداخله وگروه كنترل (هر گروه 18 نفر) گمارده شدند. از پرسشنامه تعاملات والد-كودك براي سنجش متغير وابسته استفاده شد. دو گروه هنربازي‌درماني شناختي-رفتاري و بازي‌درماني مبتني بر روابط والد-كودك طي 10 جلسه (90 تا 120 دقيقه هر جلسه) تحت درمان قرار گرفتند و گروه كنترل هيچگونه درماني دريافت نكرد. نتايج : در كيفيت تعاملات والد-كودك بين گروه هنربازي‌درماني شناختيرفتاري و بازي‌درماني مبتني بر روابط والد-كودك با گروه كنترل تفاوت معناداري وجود دارد (0/01 p). همچنين بين گروه هنربازي‌درماني شناختي-رفتاري و بازي‌درماني مبتني بر روابط والد-كودك در تاثير بر كيفيت تعاملات والد كودك تفاوت معناداري به دست نيامد (0/05 p). نتيجه گيري: با توجه به تاثير دو مداخله هنربازي‌درماني شناختي-رفتاري و بازي‌درماني مبتني بر روابط والد-كودك بر افزايش كيفيت تعاملات والد-كودك، استفاده از اين دو درمان در مراكز درماني براي كودكان تك والد پيشنهاد مي شود.