چشم اندازي به پزشكي فردمحور در طب ايراني (طب سنتي ايران)

رويكرد پزشكي فرد‌محور در طي يك قرن اخير بسيار مورد توجه قرار گرفته و بر توجه به بيمار به جاي بيماري تاكيد دارد. پزشكي فرد‌محور تلاش مي‌كند با در نظر گرفتن فرهنگ، ترجيحات و تجربيات شخصي و اعتقادات بهداشتي فرد و هم‌چنين ارزش‌ها و سبك زندگي فرد، و حتي توجه به وضعيت رواني ـ اجتماعي شرايط بيمار و شيوه درمان او را برنامه‌ريزي كند. با اذعان به عدم شناخت طب‌هاي سنتي نظير طب ايراني، چيني و آيورودا نسبت به »اُميكس «ها، مي‌توان مدعي شد اين مكاتب طبي از هزاران سال پيش، بر توجه به تفاوت‌هاي فردي و ارتباط آن‌ها با سلامتي تأكيد كرده‌اند. بسياري طب ايراني را به نظريه مشهور مزاج‌ها و اخلاط چهارگانه مي‌شناسند. بدون ورود به مغالطه فلسفي در خصوص نسخ يا منسوخ نبودن اين نظريه، از ديدگاه كاربردي بايد گفت جدا كردن انسان‌ها و توجه به تفاوت‌هاي ذاتي آن‌ها و در نتيجه يكسان نبودن كاركردها و پاسخ‌هاي بدن ايشان چه به صورت مادرزادي (مزاج ذاتي) و چه تحت تاثير عوامل برون‌تني و محيطي (مزاج اكتسابي) اساس اين تفكر است. بنابراين هر انساني به نوبه خود كتابي مستقل است كه تحت تاثير درون و برون خود و تمام عوامل زيستي مستقيم و غيرمستقيم زندگي‌اش رقم مي‌خورد و طيف سلامتي و بيماري او در اين چارچوب تعريف مي‌شود. در اين مطالعه به ارتباط طب ايراني با پزشكي فرد‌محور پرداخته شده است.