نقد و تحليل پديدارشناختي مفهوم همدلي در پزشكي

در اين مقاله ابتدا تلاش مي‌كنيم با مروري بر سير تاريخي پزشكي، دليل مطرح‌شدن و كاربرد مفهوم همدلي باليني در پزشكي را يافته و سپس ايرادات نظري اين مفهوم كه مانع رسيدن به بيناذهنيت و درك صحيح شده‌اند را ذكركنيم؛ اين ايرادات موارد پيش‌رو را شامل مي‌شوند: عدم توجه به ذهنيت‌هاي پزشك و بيمار، عدم توجه به پويايي مفهوم همدلي و عدم توجه به وابستگي مفهوم همدلي به بافتار. سپس پيامدهاي بالقوه نامطلوب كاربرد آن، يعني كمك به تقويت قيم‌مآبي، اثرات نامطلوب براي طبابت و ابزاري جايگزين براي كمبود بودجه و حفظ قدرت سياسي دولت‌ها را مطرح خواهيم‌كرد. بعد از آن با بهره‌گيري از نظرات فيلسوفان (به خصوص متفكران سنت پديدارشناختي) و سير علوم انساني پزشكي، با استفاده از رويكردي بينارشته‌اي استدلال خواهيم‌كرد كه چرا مفهوم همدلي در پزشكي نيازمند بازنگري است و لازم است هم‌راستا با موج دوم علوم انساني پزشكي حركت كند و با محور قرار‌دادن فلسفه موجب گردد تا درك صحيح از بيمار بار ديگر در مفهوم پزشكي تنيده شود.