تبيين نقش مكان هاي سوم در پايداري اجتماعي شهر اصفهان

مكانهاي سوم بعنوان يكي از مهمترين نهادهاي حوزه عمومي، مكانهاي عمومي و جذابي هستند كه به زندگي غير رسمي شهروندان معنا ميدهند. اين پژوهش به لحاظ هدف توسعه‌اي ـ كاربردي و از لحاظ روش شناسي توصيفي ـ تحليلي مبتني بر مطالعات كتابخانه اي و بررسي هاي ميداني است. جامه آماري كليه ساكنان مناطق(3، 4، 6، 8 و 9) شهر اصفهان هستند. كه 375 نفربعنوان نمونه انتخاب شدند. براي دستيابي به اهداف تحقيق، شاخص هاي 16 گانه شامل(مكان‌هاي سوم، دسترسي، دعوت كنندگي، پويايي و سرزندگي، آسايش و امنيت، انعطاف‌پذيري، عملكرد، فرم، معنا و محتوا، پايداري اجتماعي، امنيت اجتماعي، تعامل اجتماعي، عدالت اجتماعي، مشاركت اجتماعي،حس‌تعلق اجتماعي و هويت اجتماعي) استخراج شد. براي كشف روند الگو جهت طبقه‌بندي شاخصهاي پايداري و نقش مكانهاي سوم بر آنها از آزمون‌هاي T تك نمونه‌اي، همبستگي پيرسون، و آزمون فريدمن استفاده شد. نتايج نشان داد، شاخص‏هاي ‏16 گانه پايداري مكان‌هاي سوم ؛ مناطق منتخب شهر اصفهان وضعيت نسبتاً مناسبي دارند. نتايج پراكندگي شاخص‌هاي كلان در بخش مكان‌هاي سوم به عنوان مقادير خروجي به صورت خوشه‌اي تثبيت و داراي يك خودهمبستگي فضايي مثبت (الگوي متمركز) بودند،بين مناطق مختلف شهري بالاترين ميزان پايداري اجتماعي مكان‌هاي سوم مربوط به مناطق 3 و 4 شهري و پايين‌ترين ميزان پايداري اجتماعي در مناطق 6 و 8 شهري بوده است كه اين خود به خود ارتباط مستقيمي با ميزان جمعيت و سطح سرانههاي موجود با توجه به حجم جمعيت، مساحت ، طول شبكه معابر و متوسط توليد پسماند و همچنين مساحت پارك هاي شهري در سطح مناطق منتخب شهر اصفهان را دارا مي‌باشد.