واكاوي سيماي عاشق و معشوق در نسخة ‌خطي دورة قاجار(مطالعة موردي: مراسلات عاشق و معشوق ستمگر 1309 ق.)

فاقد عنوان لاتين

عشق، وصف ‌حال عاشق و توصيف سيماي معشوق از زبان عاشقي راستين، سه مؤلفة اساسي ادبيات غنايي است كه شاعران و نويسندگان از ديرباز كوشيده‌اند با زباني ادبي و لحني غنايي نگرش‌هاي خود را بيان و سيماي مطلوبي از اين سه محور ترسيم كنند. فن ترسل در شناساندن اين مضامين سه‌گانه و سير تحوّلات فرهنگي، ادبي و زباني آن در ادوار تاريخي نقش مهمي دارند؛ زيرا از يك‌سو اين فن، سير تحولّات فرهنگي ادبي و زباني را در ادوار تاريخي بازمي‌نماياند و ازسوي ديگر، يك سبك نوشتاري ارتباطي در بازشناساندن احوالات، حالات و آلام درونيِ ادبيات ملّت‌هاست. مراسلات عاشق و معشوق ستمگر (309 ق.) يكي از مراسلات دورة قاجاري است كه با سي و يك نامة عاشقانه و با زباني ادبي و غنايي تحرير شده و سخن عشق، بن‌ماية اصلي آن است. در اين پژوهش، با روش تحليل محتوا در يك مقدمه و دو گفتار آشكار مي‌شود كه رمز ماناييِ متوني مانند مراسلاتِ عاشق و معشوقِ ستمگر، تنها توصيف كليشه‌اي از زيبايي ِظاهري معشوق نيست؛ بلكه عاشق و معشوق با اوصافي چندلايه و متضاد در تلاش‌اَند تا در گذر از واديِ عشق، خود را به‌ جوهرة صفاتِ نيكِ انساني و فضايل‌ اخلاقي بيارايند و در اين راه، آزادي، آرامش و پند و اندرزهاي معشوق در جوابيه‌ها همچون چراغِ راه عاشق است.

فاقد چكيده لاتين