اثربخشي زوج‌درماني يكپارچه‌نگر با محتواي اسلامي بر ميزان گفت‌وگوي مؤثر زوجين

اين پژوهش به بررسي اثربخشي زوج‌درماني يكپارچه‌نگر با محتواي اسلامي بر گفت‌وگوي مؤثر زوجين پرداخته است. اين مطالعه از نوع نيمه‌آزمايشي بود و از طرح آزمايشي آميخته استفاده شد. جامعة آماري شامل زوجيني بود كه به دليل عدم توانمندي گفت‌وگوي مؤثر به مركز خدمات روان‌شناسي و مشاوره مهرآيين تهران در سال 95 مراجعه كرده بودند. نمونة آماري شامل 16 زوج بود كه با روش نمونه‌گيري در دسترس از ميان جامعة آماري انتخاب‌ شده و به‌طور تصادفي در دو گروه آزمايش (8 زوج) و گروه كنترل (8 زوج) جايگزين شده بودند. گروه آزمايش در 10 جلسة زوج‌درماني يكپارچه‌نگر با محتواي اسلامي شركت كردند و گروه كنترل هيچ آموزشي را دريافت نكردند. ابزار پژوهش، پرسش‌نامه «مقياس ارزيابي گفت‌وگوي مؤثر زوجين» بود و از آزمون آماري تحليل واريانس با تكرار سنجش براي آزمون سؤال تحقيق استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد كه ميزان گفت‌وگوي مؤثر زوجين گروه آزمايش در مقياس‌هاي مهارت‌هاي كلامي، غيركلامي و فرايند گفت‌وگوي مؤثر در مرحله قبل و بعد از مداخله، تفاوت معناداري داشته است، همچنين بين گروه آزمايش و گروه كنترل در ميزان گفت‌وگوي مؤثر زوجين در مقياس‌هاي گفت‌وگوي مؤثر تفاوت معناداري وجود دارد. يافته‌هاي پژوهش در كل بيانگر آن است كه زوج‌درماني يكپارچه‌نگر با محتواي اسلامي مي‌تواند مشكلات ارتباطي زوجين را كاهش دهد.