چالش كهن‌ الگوي آنيما در داستان مرد اعرابي مولانا

اشعار مثنوي كه آينه درون ­نما و رازآلود مولاناست، به دليل پيچيدگي معنايي و هنر ورزي‌هاي زباني، همواره از متـون باز و تفسيرپذير به شمار آمده و دربارۀ آن از منظرهاي گوناگون سخن رفته است. نقد كهن‌الگويي آثـار ادبـي از فـروع نقـدهاي روان‌شناختي است كه در دهه‌هاي اخير همچون تحقيق ميان‌رشته‌اي ديگر رونق و روايي يافته است. ايـن مقاله كـه بـه بررسـي مضامين و تصاوير كهن‌الگويي آنيما در نهاد انساني مرد اعرابي مي‌پردازد، راه را براي ژرف كاوي‌هاي بعدي آثار ادبـي مي‌گشايد و نشان‌دهنده جهاني بودن پيام انساني و احساسات شاعران هنروري همچون مولانا است. در اين پژوهش با ديد مكتـب روانكـاوي يونـگ و از منظر كهن‌الگويي به جهان شعري مولانا نگريسته شده و به شخصيت پررنگ و تكرارشونده آنيما در داستان مرد اعرابي او پرداخته‌شده اسـت؛ بررسي مقايسه‌هاي چهره مرد اعرابي با كهن‌الگوي آنيما يونگ، نشان‌دهنده شباهت بسيار و يا حتي انطباق كامل وي با آن تصوير كهن است.