بررسي عناصر داستان‌هاي غنايي شاهنامه

فاقد عنوان لاتين

عشق در برجسته ترين حماسۀ ملّي ايران جايگاه قابل توجّهي دارد و فردوسي هنر داستان‌پردازي خود را در اين داستانهاي عاشقانه به نمايش گذاشته است؛ از اين رو در پژوهش حاضر قابليّتهاي روايت‌گري فردوسي در نقل داستان‌هاي غنايي عاشقانه از منظر عناصر داستاني؛ يعني طرح، درونمايه، شخصيّت و شخصيّت پردازي، لحن، زاويۀ ديد، گفتگو و صحنه پردازي بررسي شده است. در اين پژوهش، كه به شيوهي تحليلي-توصيفي و با استفاده از مطالعات كتابخانه‌اي انجام شده، پس از بررسي و تحليل مهمترين عناصر داستاني سازنده‌ي در داستانهاي عاشقانهي شاهنامه (زال و رودابه، بيژن و منيژه، رستم و تهمينه، سياوش و سودابه) اين نتايج به دست آمده است كه داستانهاي عاشقانه‌ي شاهنامه صرفاً غنايي نيستند، بلكه آميزه‌اي از حماسه و غنا هستند و فردوسي بسيار هنرمندانه، همۀ عناصر منظومه‌هاي عاشقانه و غنايي را در راستاي يك هدف مهم به كار برده و آن انسجام در ساختار اين داستانها و خلق شاهكاري سترگ و ماندگار است.

فاقد چكيده لاتين