تيپ‌‌هاي انگيزشي دانشجويان درس انقلاب اسلامي در دانشگاه تهران

هدف: پژوهش حاضر به شناسايي تيپ‌هاي انگيزشي دانشجويان دانشگاه تهران در درس انقلاب اسلامي پرداخته است. بررسي تيپ‌هاي انگيزشي مي‌تواند نشان‌دهندۀ تمايل دانشجويان به اين درس باشد و سياستگذار را در راستاي ارزيابي و تغيير سياست خود در دروس عمومي ياري دهد. روش: جامعۀ آماري اين پژوهش شامل 1300 نفر از دانشجويان دانشگاه تهران بوده كه طي نيمسال اول سال تحصيلي 981397 درس انقلاب اسلامي را اخذ كرده‌اند. نمونۀ تحقيق بر اساس جدول مورگان، 198 نفر برآورد شد. براي تشخيص تيپ‌هاي انگيزشي، از پرسشنامۀ استاندارد جهت‌گيري انگيزشي استفاده شد و نتايج بر اساس مدل رگرسيون چند متغيّره تحليل شد. يافته‌ها: بر اساس نتايج اين پژوهش، مدل برازش‌شده شامل نظم‌دهي بيروني، نظم‌دهي درون‌فكني شده و نظم‌دهي تشخيص داده‌شده بودكه هر سه در قالب طيف انگيزش بيروني قرار گرفته‌اند. چنين تمايلي نشان مي‌دهد خواستۀ سياستگذار در درس انقلاب اسلامي تا حد زيادي مرتفع نمي‌شود و نياز به مداخله و تغيير سياست ضروري است. نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد اولويت اول اساتيد درس انقلاب اسلامي در مواجهه با دانشجويان اين درس بايد تلاش براي ايجاد انگيزه باشد.