كاركرد ازدواج موقت در نظام حقوق خانواده در دوران ساساني

جامعه معاصر ايران نوع خاصي از ازدواج را مي‌پذيرد كه چهار مكتب فقهي سنّي آن را جايز نمي‌شمرند. نكاح موقّت، كه در منابع عربي «مُتعه» و در متون فارسي «صيغه» خوانده مي‌شود، وصلتي است براي محدوده زمانيِ معيّن كه عقد آن مي‌تواند مدت‌زمان مشخصي از يك تا چند روز، چند ماه يا چند سال را در بر گيرد. مؤلفان اهل سنت اين نوع زناشويي را به ‌طور كلي با حقوق اسلامي بيگانه مي‌دانند. نويسنده استدلال مي‌كند چون اين نوع نكاح ميان شيعيان سوريه، لبنان و عراق رواج ندارد و فقط در ايران ديده مي‌شود، بايد آن را بازمانده سنتي از ايران پيش از اسلام دانست. او پس از بررسي متون حقوقيِ پهلوي، مانند ماديان هزار دادِستان و دادستان ديني، به اين نتيجه مي‌رسد كه ازدواج موقت در ايران ساساني ريشه دارد و هيچ شباهتي با متعه و رسم كهن عربي در اين باب ندارد كه تصور شود اين نوع ازدواج تحت تأثير عرف عرب يا قوانين اسلام وارد جامعه اسلامي شده است.