توحيدگرايي در علم اجتماعي اسلامي

فاقد عنوان

درحالي‌كه علوم انساني امروزي با نفي خدا و دين و يا عزل آنها از ساحت معرفت و با محوريت اومانيسم شكل گرفت، علوم اسلامي با محوريت توحيد هويت يافته است. «توحيدگرايي» به معناي تنظيم مناسبات علمي و عملي در دو ساحت فردي و اجتماعي، مبتي بر اولوهيت خدا و عبوديت انسان است. تجلي توحيدگرايي در علم اجتماعي مسلمانان منظري خاص و مسايل ويژه‌اي پديد مي‌آورد كه از آن ميان، بررسي سه مسيله حايز اولويت است: 1. توحيدگرايي در تبيين گرايش انسان‌ها به زندگي اجتماعي؛ 2. توحيدگرايي در تشريع زندگي اجتماعي و جامعه‌سازي؛ 3. رويكرد توحيدي در تبيين نقش عامليت انساني در جامعه‌سازي. بسط و برجسته‌‌سازي رويكرد توحيدي در تبيين مسايلي از اين دست، توانمندي و ظرفيت‌هاي آن را در علم اجتماعي اسلامي نشان مي‌دهد و كمك شاياني به گسترش ادبيات آن خواهد كرد. با بهره‌گيري از روش «تحليل نظري» و استناد به آيات قرآن و تامل در رهاورد تفسيري آن در آراء مفسران و نيز مراجعه به انديشه اجتماعي متفكران مسلمان، مسير اين تحقيق هموار خواهد شد.

no abstract