شكل‌گيري قدرت سياسي و پيكربندي نظام مشروعيت مُرابِطون در اندلس

مُرابِطون يكي از دولت‌هاي مهم اسلامي در قرن پنجم قمري/يازدهم ميلادي بود كه علاوه‌بر مغرب، در اندلس نيز حاكميت يافت. گسست قدرت پس از امويان و استقرار دولت‌هاي ملوك‌الطوايفي در اندلس، وضعيت بي‌ثباتي ايجاد كرده بود و اين امر، فرصتي براي مرابطون به وجود آورد. حضور در اندلس مستلزم تقويت قدرت و ساختار نظام مشروعيت براي بربرهاي صنهاجي مغرب بود. آنها با برتري بر قبايل مختلف مغرب و ايجاد مفهوم جهاد، قدرت سياسي ساختند و با استمداد از انديشۀ مالكي و انتخاب لقب اميرالمسلمين و جهاد با مسيحيان، پيكربندي مشروعيت خويش را شكل دادند؛ از اين رو پژوهش حاضر با رويكردي تحليلي و با تأكيد منابع، تلاش مي‌كند به اين پرسش پاسخ دهد: با توجه به اوضاع اندلس در قرن پنجم قمري، چه عواملي باعث شكل‌گيري ساختار قدرت و نظام مشروعيت مرابطون شد؟ يافته‌هاي پژوهش از آن حكايت دارد كه مرابطون در مرحلۀ ابتدايي، از ظرفيت‌هاي مغرب براي هژموني قدرت و ساختار مشروعيت سود جستند و حاكميت خويش را تثبيت كردند؛ سپس با در پيش گرفتن مفهوم جهاد در برابر مسيحيان و استمداد از فقهاي مالكي، خود را به اندلس رساندند و از گسست قدرت سياسي امراي ملوك‌الطوايفي بيشترين استفاده را بردند و اندلس را به حوزۀ تصرف خود درآوردند.