تصميم‌گيري در تاكتيك‌هاي حمله بسكتبال: مقايسه تمرينات تركيبي مبتني بر دستورالعمل كلامي

مقدمه: برنامه هاي مداخله‌ اي مختلفي در جهت بهبود عملكرد تصميم ‌گيري ورزشكاران ماهر پيشنهاد شده است. بنابراين، هدف از مطالعه حاضر، مقايسه اثربخشي شيوه‌ هاي تمريني دستورالعمل، دستورالعمل+الگودهي و دستورالعمل+اجرا بر سرعت و دقت تصميم گيري بسكتباليست ‌هاي زن ماهر بود. روش كار: بدين منظور 36 بسكتباليست زن حاضر در رقابت هاي ليگ برتر بسكتبال باشگاه ‌هاي ايران با ميانگين سني (7/1 ±49/24) سال به صورت داوطلبانه در پژوهش حاضر شركت كردند، و بر اساس نمرات پيش‌ آزمون دقت و سرعت تصميم ‌گيري كه به وسيله نرم ‌افزار محقق ساخته اندازه ‌گيري شد، به سه گروه 12 نفره تقسيم شدند. مرحله تمرين، به مدت 3 جلسه 15 دقيقه‌ اي ادامه يافت. در اين مرحله، به يك گروه فقط دستورالعمل كلامي، به يك گروه دستورالعمل كلامي همراه با نمايش 15 اسلايد و به گروه سوم، دستورالعمل كلامي همراه با اجراي واقعي 15 تاكتيك انفرادي حمله ارائه شد؛ سرعت و دقت تصميم‌ گيري در پس‌ آزمون و آزمون يادداري (پس از 24 ساعت)، مجدد گرفته شد. يافته ‌ها: نتايج تحليل واريانس مركب 3 (گروه) در 3 (آزمون) در هر يك از متغيرهاي سرعت و دقت تصميم‌گيري نشان داد كه دقت در گروه ‌هاي دستورالعمل+الگودهي و دستورالعمل+اجرا از پيش‌ آزمون تا يادداري افزايش پيدا كرد (05/0 P) و دقت گروه دستورالعمل+اجرا در پس‌ آزمون و يادداري نسبت به گروه دستورالعمل بيشتر بود (05/0 P). همچنين در سرعت تصميم‌ گيري با وجود آن كه همه گروه‌ ها افزايش سرعت را نشان دادند، اما تفاوتي بين گروه‌ ها مشاهده نشد (05/0 P). نتيجه ‌گيري: بنابراين به مربيان بسكتبال پيشنهاد مي ‌شود براي آموزش تاكتيك ‌هاي حمله از روش اجراي درون زمين به جاي دستورالعمل و الگودهي استفاده نمايند.