شيوه حكومت داري و آباداني جامعه از ديدگاه نهج البلاغه

نهج البلاغه كتابي حيات بخش و ارمغاني الهي براي جامعه بشري است. حكومت با استفاده مشروع از قدرت، جامعه را به اهداف مشترك خود مي رساند و زمينه تعاون عمومي را براي رسيدن به سعادت فراهم مي آورد. از نظرامام علي (ع) حضور و مشاركت فعال مردم در سامان دادن به امور جامعه، بسيار مهم است از اين رو بعد از بيعت مردم با وي، پذيرش زعامت مسلمانان را مستند به حضور مردم كرد و آن را حجتي بر خود در اداره جامعه دانست. با تفحص و تعمق در سيره عملي و نظري امام چنين برداشت مي شود كه مهم ترين عامل رشد و توسعه همه جانبه و تامين امنيت و رفاه يك جامعه را ايشان، در نقش حاكم و زمامداران آن مي داند. هدف اين مقاله برقراري يك ارتباط منطقي ميان شيوه حكومت داري و آباداني جامعه است. در اين مقاله سعي گرديده است با استفاده از روش كتابخانه اي ضمن مرور كلي بر مفاهيم اساسي به عواملي كه كليد توسعه جامعه است و به آرمان هاي حكومت جامه عمل مي پوشاند، اشاره شود و در پايان پيشنهاداتي در رابطه با هدف اين مقاله ارايه گردد.