تحليل سيستمي چرخۀ سياست‏گذاري عمومي بيمه در ايران

صنعت بيمه در ‏بسياري از ‏كشور‏ها پديده‏اي حياتي است و جايگاه مهمي در ‏سازِ‏‏كار‏هاي كلان اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي و سياسي دارد. سياست‏گذاري بيمه اقداماتي است كه نشان مي‏دهد سياست‏هاي بيمه‏اي چرا و چگونه به‏وجود مي‏آيد و در ‏چه محيطي و توسط كدام‏يك از بخش‏هاي دولتي يا خصوصي عملياتي و نتيجه‏بخش واقع مي‌شود. اين پژوهش درصدد بررسي و  ارزيابي صنعت بيمه در قالب الگوي ارزشيابي مديريت‌گرا/ سيپ (CIPP) بوده است؛ لذا برمبناي اين رويكرد، نوع پژوهش كاربردي ـ  توسعه‌اي و از نظر ماهيت توصيفي ـ تحليلي است و روش گردآوري داده‌ها هم اسنادي و كتابخانه‌اي (اعم از اسناد بالادستي، قوانين، گزارش‌هاي رسمي و سازماني، ارزيابي‌هاي بين‌المللي و...) است. در مقاله، مراحل چرخۀ سياست‌گذاري عمومي كه شامل مؤلفه‌هاي ورودي، طراحي و اجرا درمورد بيمه است، بررسي شده و درنهايت با استفاده از آمار و خروجي‌هاي صنعت بيمه سياست‌هاي دولت در اين موضوع مورد ارزيابي قرار گرفته است. نتايج حاكي از ‏اين است كه مداخلۀ همه‏جانبۀ دولت در‏‏صنعت بيمه در ‏كشور‏هاي در‏حال ‏توسعه نظير ايران، غالباً با‏ شكست مواجه شده و عواملي همچون ضعف اعتبارات مالي و فقدان فناوري‌ها و خلاقيت‏هاي انساني همواره به ‏نا‏همسويي نياز و فرهنگ و تداوم سياست‏هاي مبهم دامن زده‏ است. از ‏اين ‏رو گام مهم در‏جهت توسعۀ صنعت بيمه كاهش مداخلۀ دولت در‏ اقدامات بيمه‏اي و واگذاري آن به ‏بخش خصوصي است. دولت نيز با ‏ارائۀ نقشي حامي و ناظر، مي‌تواند مسير را براي كاهش فساد و ناكارايي در ‏صنعت بيمه و افزايش بهينگي و كارآمدي اين صنعت توسط بخش خصوصي، بر‏اساس چارچوب نظري تحليل سيستمي، هموار سازد.