تحليلي بر اتوس اخلاق‌نگار در هنر ارسطويي

اصطلاح اتوس نخست در قرن ۵ پ.م، در معناي «سرشت»، «عادت» و «عرف»، در شخصيت قهرمانان متجلي ‌‌شد. اين واژه به‌تدريج جاي خود را در آراي فيلسوفاني همچون افلاطون و ارسطو به توصيه‌ها‌ و دستورات اخلاقي‌اي داد كه هدفش ترغيب جامعه‌پذيري افراد بود. ارسطو هنرمندان را به رعايت فضيلت در آثارشان فرامي‌خواند و اين‌گونه هنرمندان را اخلاق‌نگار مي‌نامد. اتوسِ اخلاق‌نگار ارسطويي نه‌تنها به‌عنوان معياري براي نقد هنر به كار مي‌‌رود، بلكه به وحدت ميان هنرهاي تجسمي ‌‌و غيرتجسمي مي‌‌انجامد و از طريق آن است كه هنرمند مي‌‌تواند با مخاطب ارتباط برقرار كرده و بر وي تأثير گذارد و امكان بازشناسي ديدگاه‌ها‌ي گوناگون را به او بدهد. اتوس اخلاق‌نگار، عملكرد هنر را از حيطه محدود سوژه ابژه فراتر برده و به آن نقشي با كاركردي اجتماعي مي‌‌دهد و به اين طريق به محيط مادي‌اش حيات مي‌‌بخشد و دركِ مفاهيمِ دست‌نيافتني هستي‌شناسي را هم در بُعد مكاني و هم در بُعد انساني امكان‌پذير مي‌سازد و به توافقي عام و همگاني مي‌‌انجامد.