بررسي تأثير آموزش شفقت بر خود بر فرسودگي زناشويي و كمال گرايي در زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره شهر اصفهان

فاقد عنوان لاتين

مقدمه: ازدواج نخستين پيمان عاطفي و قانوني در زندگي ما به شمار مي آيد. سرخوردگي و فرسودگي زناشويي ، كاهش تدريجي دلبستگي عاطفي به همسر است كه با احساس بيگانگي، بي علاقگي و بي تفاوتي زوجين به يكديگر و جايگزيني عواطف منفي به جاي عواطف مثبت همراه است و با توجه به اين مسئله هدف از انجام اين پژوهش بررسي اثربخشي آموزش شفقت بر خود بر كمال گرايي و فرسودگي زناشويي، زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره شهر اصفهان و تهران است. روش: جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه زنان مراجعه كننده به مراكز مشاوره شهر اصفهان است.نمونه پژوهش تعداد 40 نفر بطور تصادفي در 2 گروه آزمايش و گواه قرار گرفتند، گروه آزمايش متشكل از 20 نفر از زنان مراجعه كننده كه آموزش گروهي شفقت بر خود را در طول 10 جلسه هفتگي دريافت كردند و گروه گواه متشكل از همين تعداد افراد، كه اين آموزشها را دريافت نكردند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش پرسشنامه هاي كمال گرايي(هيل) و فرسودگي زناشويي(پانيز)، بود كه در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون بر روي 2 گروه آزمايشي وگواه انجام شد. براي تحليل دادهها از شاخص آماري تحليل كوواريانس، در نرم افزار spss استفاده شده است. يافته ها: نتايج تحليل نشان داد كه آموزش شفقت بر خود، موجب كاهش معناداري در ميانگين نمرات و فرسودگي زناشويي گروه آزمايشي نسبت به گروه گواه گرديد. همچنين اين آموزشها، موجب افزايش معناداري در ميانگين نمرات كمال گرايي در بين گروه آزمايشي شد. نتيجه گيري و بحث: نتايج اين پژوهشها نشان داد كه آموزش شفقت بر خود مي تواند بعنوان يك روش مداخله اي مفيد براي كاهش فرسودگي زناشويي و افزايش اتخاذ كمال گرايي در برابر فرسودگي زناشويي زنان به كار رود. بنابراين آموزش مبتني بر شفقت به خود، موجب بهبود زندگي زناشويي و كيفيت زندگي مي شود.

فاقد چكيده لاتين