كاربست ديپلماسي علمي جهت صلح سازي در منطقه خاورميانه

فاقد عنوان به زبان ديگر

در خاورميانه، از ديرباز كنشگران درگير بحران­ هاي امنيتي در ابعاد سياسي، اقتصادي، اجتماعي و زيست ­محيطي بوده ­اند؛ وضعيتي كه از حاكميت ريشه­ دار نوعي نگرش واقع ­گرايانه (رئاليستي) بر معادلات منطقه ­اي حكايت دارد. در اين شرايط، بي­ اعتمادي، توازن تهديد و مسابقات تسليحاتي به مهم­ترين ويژگي ­هاي روابط متقابل ميان بازيگران درون­ منطقه­ اي و نيز الگوي تعامل آنان با ديگر كنشگران برون ­منطقه ­اي تبديل شده است. راهكارهاي گوناگوني با هدف ارتقاي سطح صلح­ گرايي در روابط ميان بازيگران محوري منطقه اتخاذ شده كه در مواردي به كاهش تنش انجاميده است. در اين فضا با تشديد تنش امنيت انساني در منطقه، به ­زعم منطق ناظر بر اين نوشتار، زمينه ­سازي براي شكل­ گيري و تقويت «ديپلماسي علمي» در چارچوب سياست بين­ الملل منطقه ­اي و به ­ويژه پايبندي بازيگران محوري به اين نوع ديپلماسي به ­عنوان جلوه جديدي از كاربست قدرت نرم، در ابعاد مختلف بر روند صلح ­سازي كمك خواهد كرد. كاركرد مزبور در بستر تعامل ميان علم و سياست شكل مي­گيرد و به دليل حضور نافذ دانشگاهيان و متخصصان، براي سياست­مداران و توده­هاي مردم از جذابيت و مقبوليت بالايي برخوردار است. در همين راستا، در سايه پيشبرد ديپلماسي مزبور، در آستانه ­هاي علم براي ديپلماسي، ديپلماسي براي علم و علم در ديپلماسي، جلوه ­هاي همكاري­ گرايانه و صلح ­سازي چون نقش ­آفريني بازيگران كاركردگراي غيردولتي، برقراري تعامل براي تبادل داده ­ها، آگاهي از نيات و درنهايت مقابله با بحران­هاي امنيتي مشترك بروز كرده و تقويت خواهد شد. در اين راستا، پرسش محوري آن است كه ديپلماسي علمي چگونه به كاهش تنش و تقويت فرآيند صلح ­سازي در خاورميانه كمك خواهد كرد؟ در پاسخ، با بهره ­مندي از روش كيفي و جمع­آوري داده­ ها اين فرض آزمون مي­ شود كه ديپلماسي علمي به دليل حساسيت­ زدايي از روابط­ سياسي-امنيتي در قالب ديپلماتيك، فرصت ­سازي براي نقش ­آفريني نخبگان علمي و دانشگاهي و مخاطب ­سازي گروه­ هاي مرجع اجتماعي بر محور نيازهاي تخصصي، به تقويت فضاي صلح ­گرايي و كاهش تنش كمك خواهد كرد.

no abstract.