بررسي تجمع فلزات سنگين در رسوبات و درختان حراي منطقۀ حفاظت‌شدۀ خورخوران

افزايش فعاليت‌هاي صنعتي و در پي آن ورود آلاينده‌ها (مانند فلزات سنگين) به اكوسيستم‌هاي آبي از بزرگ‌ترين چالش‌هاي زيست‌محيطي است. گياهان نشانگر مناسبي از غلظت اين فلزات در آب و رسوب اكوسيستم‌هاي آبي هستند. هدف اين پژوهش، بررسي غلظت فلزات سنگين در رسوبات، ريشه، ساقه و برگ درختان حرا در منطقۀ حفاظت‌شدۀ خورخوران به‌عنوان يكي از مهم‌ترين رويشگاه‌هاي مانگرو در خليج فارس است. بدين منظور نُه نمونه رسوب، برگ، ريشه و ساقه از اين منطقه برداشت و به‌منظور تعيين غلظت فلزات سنگين آناليز ICPOES شد. در تحليل آماري نتايج از آزمون‌هاي شاپيرو، كروسكال واليس، توكي و شاخص تجمع زيستي و ضريب انتقال استفاده شد. نتايج نشان داد كه بيشترين غلظت فلزات سنگين در نمونه‌هاي رسوب به‌ترتيب مختص فلزات نيكل، روي، مس و سرب و در گياه مربوط به فلزات روي، نيكل، مس و سرب است. به‌طور كلي روند تجمع فلزات در رسوب و بافت‌هاي گياه نشان‌دهندۀ افزايش غلظت فلزات در بافت گياه با افزايش آن فلز در رسوب است. شاخص تجمع زيستي نشان داد كه بيشترين و كمترين غلظت فلزات سنگين به‌ترتيب در ريشه و برگ است و ريشۀ حرا نشانگر مناسبي براي سنجش آلاينده‌هاي رويشگاه مانگرو است. ضريب انتقال فلز نيكل در ساقه و فلز مس در برگ توانايي اين اندام‌ها براي گياه‌پالايي اين دو فلز را نشان داد. يافته‌ها نشان داد كه درخت حرا براي ديگر فلزات جزء گونه‌هاي دفع‌كننده محسوب مي‌شود.