بررسي كيفيت آب زيرزميني و معرفي عامل‌هاي شيميايي اصلي آن در ايستگاه آبخوان‌داري كوثر

از سال 1397 تا 1399  از 20 چاه آب كشاورزي در آبخوان گربايگان فسا نمونه‌هاي فصلي آب زيرزميني برداشته، و ويژگي‌هاي شيميايي آن‌ها شامل هدايت الكتريكي، اسيديته، مجموع مواد جامد حل‌شده (TDS)، سختي كل، نسبت ‌جذب ‌سديم (SAR)، غلظت يون سولفات، كلر، پتاسيم، سديم، منيزيوم، كلسيم، و بي‌كربنات سنجيده و بررسي شد. در اين آبخوان ميانگين هدايت ‌الكتريكي dSm1 4/7، اسيديته‌ 7/5، و ميانگين نسبت ‌جذب‌سديم آب حدود 6/7 بود. به‌جز بي‌كربنات تفاوت مقدار عامل‌هاي شيميايي ديگر ميان جايگاه‌هاي نمونه‌برداري در تراز 1% معنادار بود. تحليل مولفه‌هاي اصلي TDS،SO42، HCO3 وNa+ را موثرترين متغيرها در بازتاب‌دادن كيفيت آب زيرزميني آبخوان تعيين كرد. تحليل عاملي نيز زياد بودن اندازه‌ي TH، Na+، و HCO3 را نشان داد. تحليل خوشه‌يي اندوخته‌هاي آب محدوده‌ي مركزي آبخوان را در يك گروه با شباهت 97%، و دو گروه با شباهت‌هاي 93 و 70% جا داد. گروه نخست بيش‌ترين تاثير را از پخش سيلاب و تغذيه‌ي مصنوعي مي‌گيرد، و دو گروه ديگر در منطقه‌هاي حاشيه يا بيرون از طرح جا مي‌گيرند. اگرچه مديريت بهره‌برداري نامناسب و برداشت از آبخوان بي‌رويه است، كيفيت آب زيرزميني در ناحيه‌هاي مركزي آن ‌كه بيش‌تر متاثر از تغذيه‌ي سيلاب است، بهتر است.